Weer eens tijd

Hallo allemaal,

Eindelijk weer eens tijd voor 23 dingen. Ik heb van de openbare 23dingensite gebruik gemaakt en niet van die van ProBiblio. Ik geloof niet dat ik daardoor veel achter loop. Het chattenonderdeel had ik gemist, maar dat is inmiddels opgelost en chat ik er op los. Ik heb het even nagekeken maar denk weer helemaal bij te zijn tot vandaag de dag.

IK heb naar web2.0 toepassingen gekeken, dat had ik al een keer gedaan voordat ik ooit gehoord had van 23 dingen. Dat viel me dus lekker mee. Ik begrijp de componenten en kan me voorstellen dat mensen er tijden mee bezig zijn. Het is een goede manier om te leven met mensen die op afstand zijn. Bijvoorbeeld uit steden, landen en/of werelddelen verderop. Een soort bibliotheekplaza on-line waar iedereen iedereen ontmoet en bijkletst. Helaas ben ik in sommige opzichten een einzelgänger en mijn gebruik van Web2.0 is volkomen in overeenstemming met mijn neigingen in de fysieke wereld.

Wat mij bij het doorworstelen van de lijst opvalt was dat er gigantisch veel communities, web2.0 toepassingen bestaan. Een soort tribale virtuele overvloed. Duikt gelijk de vraag op: ben ik wel lid van de juiste stam of mis ik nu kansen? Overweldigend als je er over nadenkt. Ga je op zoek naar mensen die ook in de fysieke wereld in jouw omgeving verkeren of naar heel andere mensen waarvan nu al vaststaat dat een ontmoeting niet in de lijn der verwachting ligt. Hoe versta je elkaar en welke mogelijke misverstanden liggen er op de loer. Teksten tikken, foto’s uitwisselen is niet hetzelfde als gesprekken voeren tot diep in de nacht, elkaar letterlijk ontmoeten.

Naast 6 miljard mogelijke fysieke ontmoetingen zijn er nu 6 miljard mogelijke virtuele ontmoetingen (even uitgaand van het feit dat niet iedereen meerdere avatars op het net zet), samen 12 miljard. Het aantal mogelijke relaties (combinatie virtueel en fysiek) is daarmee onmogelijk geworden. Van de fysieke wereld aanvaarden we de beperkingen en de onverwachtheden. Wij stellen grenzen aan onze sociale omgeving. Bijvoorbeeld de relaties met familie, werk en leefomgeving zijn vrij sterk. Met mensen die daarbuiten vallen weer wat minder. Niet zeggend dat we niets van die mensen willen weten. Wel dat zij niet de eersten zijn waar we doorgaans mee te maken hebben, aan denken.  Gaan we dat ook doen in de virtuele wereld? Hoe dan als iedereen altijd kan inbreken in, pardon lid worden van een gemeenschap? Gaan we dezelfde mechanismes als in de fysieke wereld gebruiken, zelfselectie, ballotage, geheime genootschappen, benoemen van zwarte schapen et cetera. Of juist niet waarmee het aantal mogelijke contacten onmogelijk wordt. Mediawijsheid vergt, betekent hier? Vinden we (de mensheid) wel uit in de komende eeuw.

In de Volkskrant stond een aardig stuk, Internet bevordert de democratie niet stond er min of meer in. Tegengeluiden. De middelmatigheid van de meeste blog’s, de mijne incluis, verheft niets maar maakt de wereld homogeen: een soort babyvoedsel. Nadenken en reflectie vervalt tot het uiten van het directe niet door rationaliteit geplaagde meningen. Benieuwd wat Freud hierbij gedacht zou hebben. Zoals altijd leidt het najagen en bereiken van een ideaal, de vrijheid en het delen van alle informatie, weer tot problemen. De bibliotheek zit daar midden in, nu de oplossingen nog (welke, ik voorspel het, weer tot nieuwe problemen zullen leiden als zij min of meer gerealiseerd zijn).

Library thing deed het niet: wegens onderhoud gesloten. Dat kan in de virtuele wereld. In de fysieke wereld is het wat lastig om wegens onderhoud gesloten te zijn. Anders zouden we ook zo af zijn van het milieuprobleem of wat we dan ook maar verkiezen (even aannemende dat we het democratisch doen en het eens zijn geworden).

Misschien een idee om de totale openbare bibliotheek catalogus er in 1 keer op te zetten. Trekt wel de aandacht. 

Laatst wandelde ik in een bos en trof er een gevallen engel aan, althans zijn vleugels.

Weekendgroet

 

 

Categorie: Add new tag