Laatste loodjes

Hallo allemaal,

Deze blog schrijven is het laatste ding dat ik nog moet doen in 23 dingen: het bekijken van de webcommunities voor bibliothecarissen en daar wat over schrijven. Ik was vrij snel lid van de eerste, die inmiddels behoorlijk is gegroeid. Helaas ben ik geen trouw lid. Schrijven op mijn blog doe ik nauwelijks wegens gebrek aan tijd, er zijn andere zaken waar ik druk mee ben. Ik zit graag in mijn huisje en beschouw de wereld. Een echte virtuele burger ben ik niet, nog niet? 

  

Slotgedachte bij het eind van de 23 dingen cursus. Hoe zit het met de virtuele wereld en kennis en de bibliotheek?  Je vindt alles op Internet, maar wat betekent dat. Ik was laatst in Luik, in een  oude kerk. Daarin stond een eveneens oude doopvont, 11e eeuw, van messing. Een soort stripverhaal vol met symbolische verwijzingen. Johannes de Doper, Christus die gedoopt werd, de heilige drievuldigheid. We kregen uitleg van een Nederlands sprekende Waal. Dat doopvont kun je opzoeken, googelen, maar kom je dan ook op de bijbehorende verhalen? Welke verhalen werden op die dag aan ons en door ons verteld? Het verloren wasprocedé dat gebruikt is om deze doopvont te gieten. Het bijbelverhaal zelf. Het probleem van de heilige drievuldigheid dat geleid heeft tot een schisma in de katholieke kerk (tussen de westerse rooms-katholieken en de oosterse orthodoxen). Het verhaal dat het doopvont niet uit het oosten afkomstig kon zijn waar het verloren wasprocedé in die tijd meer in gebruik was, maar in het westen gemaakt moest zijn. Dat komt niet vanwege het probleem met de heilige drievuldigheid, maar omdat orthodoxe godsdiensten iconoclasten zijn. Dat wil zeggen dat je geen beelden mag maken van de Schepper en de mens, creatie is voorbehouden aan God. Het maken van de op de doopvont voorkomende beelden waren in het oosten verboden in de 11e eeuw. Zoals nu in de Islam nog steeds het geval is, en reden waarom er ooit bij ons een beeldenstorm is geweest. Volgende verhaal: die heilige drievuldigheid is een mysterie, in het leven geroepen door een keizer omdat hij het zat was te luisteren naar filosofen en theologen. Welke keizer weet ik niet meer, kan het opzoeken, maar na 3 dagen twist had hij de simpele oplossing op de vraag of er nu wel of niet sprake zou zijn van de heilige drievuldigheid. Zij die het oordeel “er is een heilige drievuldigheid” niet wensten te aanvaarden mochten mee met de beul naar buiten voor een indringend functioneringsgesprek met gelijk een beslissende uitslag met behulp van een zwaard.

Zo met elkaar pratend deelden we heel wat kennis. Hadden mijn gezelschap en ik die kennis nou ook verworven als wij alleen over Internet de beschikking hadden gehad in onze jeugd? Ik weet het niet en daar zit denk ik veel twijfel over de huidige ontwikkelingen. Geisoleerd van context vindt je veel op Internet, maar een heel verhaal waarin alle complexe nuances en zijpaden aan bod komen, dat is mijn vraag.

Interesses in dit soort verhalen, de verwondering over wat achter dingen en gebeurtenissen schuilgaat, heb ik opgedaan door het lezen van boeken uit de openbare bibliotheek. Daar was een schat. Die schat zit nu op internet, zo wordt gezegd, maar de zoektocht naar die schat is heel wat lastiger omdat hij in miljoenen of miljarden stukjes is geknipt en gemixt met van alles en nog wat. Hoe zorgen wij ervoor dat de verhalen nog steeds verteld worden op een manier die de dingen in al hun wonder toont en niet blijft steken in blote feitelijkheden, informatie.

Die verwondering is ook te zien op Internet, dat heb ik geleerd in deze korte cursus, maar  anders. Het verhaal is al lang onder ons en overleeft nog wel wat millennia. Zonder verhaal geen cultuur en geen mensen. Die verhalen worden anders verteld, anders geleerd en anders bestudeerd. Hoog tijd dat de bibliotheek de originele inzet, het doorgeven van verhalen, van verwondering, van cultuur, verhalen over begrip en onbegrip, in de wereld van vandaag op de manier van vandaag doorgeeft. De techniek is niet het probleem, het probleem schuilt hem in de verhalenverteller. Die moet de oude verhalen op de nieuwe manier vertellen en dat is de taak waar de bibliotheek van vandaag voor staat.

Een laatste plaatje, om klassiek te eindigen.

Library Thing en Aquabrowser

Vandaag tijd om mij te wijden aan Library Thing. Prima en erg leuk. Ik heb boeken ingevoerd en van commentaar voorzien. Dit is groots en leuker dan de bibliotheek catalogus waar ik alleen maar naar mag kijken en aankomen niet. Voor wie wil weten wat ik erop heb gezet, het is maar een fractie van wat ik heb, ga naar

http://www.librarything.nl/catalog/Bertusbout

Ik heb ze ook allemaal gelezen. Behalve het schaakboek, dat is echt studiemateriaal.

Ik zag dat ik verder naar de Aquabrowser moest kijken. Nu heb ik dat ongeveer geboren zien worden. 4-5 jaar geleden al een demonstratie gezien. Op zich is het een heel goede catalogus met tal van wonderlijke en leuke zaken die gebruikt kunnen worden. Goede service, prima lay-out, begrijpbaar (voor gevorderden), je kunt alles vinden (films, krantenartikelen, artikelen, voorstelling en o ja ook boeken) maar…

Het probleem is nu juist dat we alles kunnen vinden. Hoe beperk ik mij en hoe krijg ik het materiaal in handen of hoe krijg ik het beste materiaal in handen voor mijn doel en niveau dat ik aankan. Wie adviseert mij en helpt mij daar doorheen? Misschien nog iets te veel de wereld bekeken als bibliothecaris in plaats van vanuit de door tijdsgebrek gehaaste en chaotische individuen die in de informatieve zondvloed proberen te blijven drijven. Aquabrowser light, maximaal 5 treffers, medium, maximaal 15 treffers en total, you get everything. Dat zou denk ik goed kunnen uitpakken.

Tot volgende week.

 

 

Last FM: afscheid muziekbibliotheek?

Hallo allemaal,

Last FM: het eerste dat ik beluisterde was een slecht gespeelde Toccata en Fuga in d klein van J.S. Bach. Oei wat was dat matig. Eigenlijk een jubelend stuk vol met licht en dat moet door de kerk buitelen. Dit werd electronisch vervaagd tot een brij met toegevoegde jazzmomenten. Het blijft uiteraard Bach, want die speel je niet stuk wat je ook doet. Typisch een van die stukken die Bach gebruikte om een orgel te testen.

Ik begrijp de werking van Last FM, ik denk dat mensen er lol aan hebben. Het werk alleen als mensen invloed op zaken hebben, zegt het artikel. Veel reclame (boll.com en amazon.com). Kortom het slaat aan en is typisch van deze tijd en verdraaid veel mensen zijn er mee bezig. Zou meedoen, iets dergelijks opzetten via bibliotheek.nl of zo, het muziekbibliotheekwerk redden of maakt dit het muziekbibliotheekwerk overbodig?

Wat  kenmerkend is en dat zie je meer in deze virtuele wereld: commentaar op uitvoeringen zijn direct toe te voegen. Tips voor jou worden gegenereerd door de omgeving, de democratische stemmethode via hartjes, blanco en ”jezus wat slecht” buttons en dat heeft niet iets met autoriteit of kennis te maken. O ja: mocht het je het niet zinnen (deel je te veel hartjes uit waarvan anderen jakkes zeggen) dan zoek je een andere groep of richt je er zelf een op. Lijkt trouwens verdomd sterk op de “echte” wereld waarin mensen je graag adviezen geven, nu alleen met een paar miljoen tegelijk.

Hier kun je positief of negatief over oordelen: het oordeel op zich is geen probleem. Het probleem is waaraan meet je een oordeel af? Doe je dat net zoals ik deed over Bach vanuit de reeds opgebouwde kennis, het begrip dat jou dierbaar is, de wereld waarin je groot bent geworden en die je het best kent? Of kijk je ernaar met de ogen van een kind, een opgroeiende puber, die nog bezig is met de wereld te verkennen en in deze nieuwe wereld, inclusief de virtuele, zijn weg baant? Of kijk je ernaar met de ogen en de ervaring van een 55plusser die nog midden in dit tijdperk wil staan en de nieuwe dingen onvermijdelijk mixt met de oude neigingen, bijvoorbeeld het structureren van de wereld onder het toevoegen van autoriteit. Zoveel mogelijkheden om dit te beoordelen. Voor een privé persoon is dit uiteraard een privé kwestie. Voor een insituut dat dienstbaar wil zijn, kan het oordeel niet op die manier geveld worden.

Ik heb op Last FM even rondgeneusd en was er snel klaar mee:  dit boeit mij niet. Teveel muziek, paradoxaal niet? Ik luister liever zoals ik het altijd deed op onverwachte momenten en waarin stilte een rol speelt. Ik graas zelf wel door de wereld die ik bewust niet vertel wat mijn voorkeur is. Ik hou van het onverwachte dat af en toe via een zender mij aangereikt wordt, naar dat wat ik meemaak tijdens een concert, dat wat ik hoor bij een vriend of een collega. Ik verdien wéér geen bonus vrees ik. Ik denk wel dat bibliotheken (ProBiblio is geen bibliotheek, bibliotheken zijn onze klanten) hier sterk mee te maken krijgen. Met meer begrip van de wereld waarin we leven, begrip doet nooit kwaad, tot de volgende keer.

 

 

 

Weer eens tijd

Hallo allemaal,

Eindelijk weer eens tijd voor 23 dingen. Ik heb van de openbare 23dingensite gebruik gemaakt en niet van die van ProBiblio. Ik geloof niet dat ik daardoor veel achter loop. Het chattenonderdeel had ik gemist, maar dat is inmiddels opgelost en chat ik er op los. Ik heb het even nagekeken maar denk weer helemaal bij te zijn tot vandaag de dag.

IK heb naar web2.0 toepassingen gekeken, dat had ik al een keer gedaan voordat ik ooit gehoord had van 23 dingen. Dat viel me dus lekker mee. Ik begrijp de componenten en kan me voorstellen dat mensen er tijden mee bezig zijn. Het is een goede manier om te leven met mensen die op afstand zijn. Bijvoorbeeld uit steden, landen en/of werelddelen verderop. Een soort bibliotheekplaza on-line waar iedereen iedereen ontmoet en bijkletst. Helaas ben ik in sommige opzichten een einzelgänger en mijn gebruik van Web2.0 is volkomen in overeenstemming met mijn neigingen in de fysieke wereld.

Wat mij bij het doorworstelen van de lijst opvalt was dat er gigantisch veel communities, web2.0 toepassingen bestaan. Een soort tribale virtuele overvloed. Duikt gelijk de vraag op: ben ik wel lid van de juiste stam of mis ik nu kansen? Overweldigend als je er over nadenkt. Ga je op zoek naar mensen die ook in de fysieke wereld in jouw omgeving verkeren of naar heel andere mensen waarvan nu al vaststaat dat een ontmoeting niet in de lijn der verwachting ligt. Hoe versta je elkaar en welke mogelijke misverstanden liggen er op de loer. Teksten tikken, foto’s uitwisselen is niet hetzelfde als gesprekken voeren tot diep in de nacht, elkaar letterlijk ontmoeten.

Naast 6 miljard mogelijke fysieke ontmoetingen zijn er nu 6 miljard mogelijke virtuele ontmoetingen (even uitgaand van het feit dat niet iedereen meerdere avatars op het net zet), samen 12 miljard. Het aantal mogelijke relaties (combinatie virtueel en fysiek) is daarmee onmogelijk geworden. Van de fysieke wereld aanvaarden we de beperkingen en de onverwachtheden. Wij stellen grenzen aan onze sociale omgeving. Bijvoorbeeld de relaties met familie, werk en leefomgeving zijn vrij sterk. Met mensen die daarbuiten vallen weer wat minder. Niet zeggend dat we niets van die mensen willen weten. Wel dat zij niet de eersten zijn waar we doorgaans mee te maken hebben, aan denken.  Gaan we dat ook doen in de virtuele wereld? Hoe dan als iedereen altijd kan inbreken in, pardon lid worden van een gemeenschap? Gaan we dezelfde mechanismes als in de fysieke wereld gebruiken, zelfselectie, ballotage, geheime genootschappen, benoemen van zwarte schapen et cetera. Of juist niet waarmee het aantal mogelijke contacten onmogelijk wordt. Mediawijsheid vergt, betekent hier? Vinden we (de mensheid) wel uit in de komende eeuw.

In de Volkskrant stond een aardig stuk, Internet bevordert de democratie niet stond er min of meer in. Tegengeluiden. De middelmatigheid van de meeste blog’s, de mijne incluis, verheft niets maar maakt de wereld homogeen: een soort babyvoedsel. Nadenken en reflectie vervalt tot het uiten van het directe niet door rationaliteit geplaagde meningen. Benieuwd wat Freud hierbij gedacht zou hebben. Zoals altijd leidt het najagen en bereiken van een ideaal, de vrijheid en het delen van alle informatie, weer tot problemen. De bibliotheek zit daar midden in, nu de oplossingen nog (welke, ik voorspel het, weer tot nieuwe problemen zullen leiden als zij min of meer gerealiseerd zijn).

Library thing deed het niet: wegens onderhoud gesloten. Dat kan in de virtuele wereld. In de fysieke wereld is het wat lastig om wegens onderhoud gesloten te zijn. Anders zouden we ook zo af zijn van het milieuprobleem of wat we dan ook maar verkiezen (even aannemende dat we het democratisch doen en het eens zijn geworden).

Misschien een idee om de totale openbare bibliotheek catalogus er in 1 keer op te zetten. Trekt wel de aandacht. 

Laatst wandelde ik in een bos en trof er een gevallen engel aan, althans zijn vleugels.

Weekendgroet

 

 

Pod, vod en yt

Hallo lezers,

Podcasts zijn, dankzij Hessel, geen onbekende voor mij. Ik ben maar gelijk doorgegaan met vodcasts. Hessel heeft mij wel verteld dat vodcasts ook podcasts zijn maar dan met beeld. What is in a name? Dok delft had een leuke vodcast over hun niet lezen club. Wat mij wel opviel was dat de vodcast hoog zomers is opgenomen. Staan op de toren in een t-shirt, buiten lopen in een t-shirt, blauwe lucht, geen regen. Het waren stoere (dus niet lezende) jongens, dat wel, Maar ik denk dat dit zomer 2007 (2006?) is. Als vodcast nu al een beetje te oud om attractief te zijn op het immer voortrazende net. Als je dit als bedrijf doet moet je bezig blijven met de productie, vernieuwen en verversen op zoek naar de volgende versie. Internet is interactief en de nadruk ligt op actief.

You Tube. Ken ik al wat langer. Ik gebruik het voor stukken die ik op de piano studeer. Ik luister dan graag even naar anderen, die het altijd oneindig beter spelen. Het wijst mij op fouten, andere ideeën en dat helpt. Ik sluit de embed code in van de sonate waar ik nu aan werk, Zo spelen als deze mevrouw lukt mij nooit. Maar ik ben lekker bezig met deze mooie sonate van Beethoven. Er zijn nog meer delen. Ik hoop dat ik de embed code goed trunceer, hij is nogal lang.

http://www.youtube.com/v/Vm9O_jzY0S8&hl=en“

Een makkelijke week en volgende week meer.

Fons 

Zoekmachines

Hallo,

Ik had weer tijd om mij te wijden aan 23dingen. Zoals altijd te weinig tijd maar wel nuttig besteed. Ik denk dat ik voortaan de verslagen van de kenniscirkel ga maken door gdoc’s te gebruiken, of het opstellen van nota’s en notities. Dan kan iedereen meeschrijven en meebeleven. Kennis delen over de vergadering en kennis delen is het doel van de kenniscirkel. Helaas had ik maar een contactpersoon en te weinig tijd om uit te zoeken hoe ik er meer kon laten deelnemen.

Ik heb met het maken van zoekmachines gespeeld. Ik zie wel dat het het nuttig kan zijn als je een onderwerp wilt uitdiepen. Lastig lijkt mij het onderhoud. Verwijderen van niet meer relevante of goed bijgehouden sites en toevoegen van nieuwe sites. Dat betekent dat je uiteindelijk toch weer terugvalt op het oude vertrouwde Google. Of kun je een metazoekmachine bouwen ter verversing van jouw eigen zoekmachine. Kun je oneindig mee doorgaan en dan stuit je vanzelf op het grote niets. De zoekmachine delen zodat anderen kunnen verwijderen en toevoegen is wellicht ook mogelijk en dan gaan we denken aan een redactionair statuut met alle bijbehorende discussies. Die we weer kunnen stroomlijnen met Google doc’s. Ik heb het resultaat weggedaan, ondanks de toegezegde bonus

Het boek dat ik lees ‘de wereld is plat’ gaat gelukkig in op de problemen die daardoor ontstaan. Dat banen naar lage lonen landen gaan betekent wel dat elders mensen geen baan meer hebben. Klopt en klopt ook weer niet, want er komt ook weer wat terug, maar wat? Daar is nog geen oplossing voor. Ik heb er vertrouwen in dat deze grote beweging ergens uitkomt. De geboorte van nieuwe dingen doet altijd pijn (ergens) en levert iets zoets op naderhand (voor sommigen) en dan begint het opnieuw. De wereld is al vrij lang “plat” aan het worden. Plato heeft waarschijnlijk kennis genomen van boedhistische gedachten. De pest was een globale ziekte en kwam uit India. In de Venetiaanse keuken wordt nootmuskaat en kaneel gebruikt als gevolg van handelsbetrekkingen met het Verre Oosten. Het Verre Oosten stond weer in contact met nog verder gelegen Oosten: Ceylon en Indonesië. “Alles stroomt” is nog steeds waar en meestromen is het beste dat je kunt doen.

Op verzoek, dit is Pipje. Zij is cameraschuw, zeldzame foto dus, en zit op haar aaiplankje.

 

Tot de volgende week.

Fons 

Wiki wii

Hallo,

Vandaag tijd gehad en het regende. Dus ik heb even gespeeld met de Wiki. Leuk, ik zie het wel zitten. Je kunt een bedrijsfwiki opzetten waarin je gezamenlijk informatie deelt. Bijvoorbeeld over klanten, of over procedures, het handboek personeel. Werkt veel beter dan de L:schijf en is overal toegankelijk.

Mijn favorieten zijn niet digitaal en ook :-). Ik heb er een foto van een van mijn katten bijgezet. Zij heeft mij wel verteld wat haar favorieten zijn. Ook niet digitaal.

http://23dingen.pbwiki.com/Favorieten+van+Bertusbout?full_access=OMi0cP3NKO&l=S

O ja, voor ik het vergeet hierbij een cultureel monument. De oude snijtafel van de universiteit van Bologna. Een monument zonder weerga. Hier werd, onder strikte condities, de nieuwsgierigheid uitgeleefd. Wat zit er in de mens, tegen religieuze voorschriften en bedenkingen in. Gek te bedenken dat dit tot het heden heeft geleidt.

 

Volgende week meer.

Fons 

Week 3 en 4

Hallo,

Druk, druk, druk: de Nederlandse ziekte. Ik heb daar even aan geleden en vandaar dat ik mijn weeklog een keer, of zijn het er nu twee, heb overgeslagen. Ik heb me nog wel in De.li.cious verdiept, maar had er niet direct iets mee. Ik denk altijd bij digitale zaken: je gebruikt ze pas echt als je er echt gebruik voor hebt.  Dat is een valkuil. Je kunt je dan heel makkelijk afschermen voor alle dingen die de wereld nu doormaakt. Internet en alle gebruiken grijpen dieper in dan wij denken. Mijn cursus filosofie voor bibliothecarissen is voor een deel bedoeld om daar eens goed over na te denken. Ik wil het dus wel allemaal weten, deze cursus is daar heel goed voor, maar doen zit nog verscholen in de noodzaak.

De noodzaak om iets van de digitale wonderen te gebruiken is een teer punt. Ik hoor mensen wel zeggen dat ze het niet in het werk gebruiken. Dat kan aan het werk liggen. Veel mensen hebben nog werk dat niet al te veel gebruik maakt van internet en alle mogelijkheden. Ik lees nu een boek, ouderwetse activiteit, getiteld “de aarde is plat: ontdekkingsreis door een geglobaliseerde wereld. Auteur Thomas l. Friedman. Zijn betoog is in kort bestek dat de digitale revolutie in een kort aantal jaren de wereld erg klein en plat heeft gemaakt. We kennen allemaal de voorbeelden van outsourcing naar India et cetera. Daar doen ze belastingaangiftes, zijn helpdesk voor Microsoft, geven on-line bijles, beoordelen röntgenfoto’s over de hele wereld. Wie deze voorbeelden niet kent moet zich er nodig eens in verdiepen, de wereld verandert echt. Geen werk is vrij van deze beweging. Wat als de administratie on-line in India gevoerd gaat worden, dat is zonder meer mogelijk. Indien nodig leren ze daar Nederlands en oefenen op een Drents accent, als dat gewenst is.

Het probleem zit hem in het beeld dat je van de toekomst hebt. Ik coach een team en heb het laatst eens over de toekomst gehad. Hoe ziet die eruit? De meeste mensen, in dat team althans, hebben een beeld dat de toekomst een kopie is van het heden met wat (minimale) veranderingen.  Een dergelijk beeld is voor mij uitermate bedriegelijk. De wereld is broos voor wie kijkt, het vaste beeld, de vaste toekomst, zekerheden:  zo verdwenen. De bescherming besloten in de voorstelling dat de wereld lineair, als kopie, de toekomst ingaat begrijp ik goed. Mensen wensen zekerheden. Maar door alle zekerheden heen schemert het onbekende. Plotselinge persoonlijke koerswendingen als een ziekte, een familiaal drama, een nieuwe liefde, een nieuw huis kennen we allemaal. Dat wijzigt de persoonlijke toekomst dramatisch. Weet jij dit van te voren? Voor culturen en werk geldt hetzelfde. Neem de discussie over de Islam, ondenkbaar dat we 10 jaar geleden op dezelfde manier daarmee bezig zouden zijn. Over 5 jaar is dat weer heel anders. Een groot deel van die veranderingen zit in termen als de digitale revolutie en globalisering. Wie die niet volgt en op tijd toepast in werk en leven heeft een probleem omdat de ontwikkelingen niet voor de dijk van de nietveranderende mens/werk/cultuur blijft stilstaan.

Grappig is wel dat wat daaronder ligt, de dynamiek van elkaar afwisselende dominante culturen, weer eeuwenoud is. Het zijn interessante tijden. Ik ga me zo storten op de wiki’s en de volgende stappen die op mij wachten om de cursus goed af te ronden.

Spelen met foto’s en wat kan de bibliotheek doen?

Hallo allemaal,

Vrijdag heb ik altijd even tijd. Ik werk thuis omdat mijn verbinding sneller is dan op kantoor. Met al die plaatjes heb je dat wel nodig. Mijn vrouw doet aan digitale fotografie. Met foto’s spelen is meer haar ding. Ik vind het wel leuk, maar voor maar heel even. Maar ik vond wel een prachtige foto, zo zie je ze maar zelden, wat een lijnenspel. Als je in zo’n ruimte orgel speelt wordt je vanzelf gelukkig.

Hierna even gekeken bij de bewerkingsmogelijkheden. Uit het verleden herinner ik mij een site van Dogbert die met 3 woorden de meest mooie waanzin bij elkaar in een zin propte tot een soort managementwol. Hierbij mijn bewerking van een plaatje dat ik aantrof.

Over de toepasbaarheid van alle digitale mogelijkheden kun je lang van gedachten wisselen. Het is allemaal bruikbaar. Het wordt alleen nuttig voor de bibliotheek als je het continue volhoudt en als je de organisatie erop aanpast. De meest perfecte on-line uitstraling gaat snel uit het geheugen van de klant als hij bij binnenkomst van de bibliotheek daar geen goed gevolg op vindt. De ware uitdaging zit hem in het op orde brengen van de organisatie. Websites die stilstaan, niet bijhouden worden, verouderde artikelen herbergen, niet profesioneel beheerd, zijn net stilstaande poelen. Voordat je het weet is het geheel vol met alg en niet meer aantrekkelijk. Een van de dingen die een heel belangrijke rol spelen is dat bibliotheken elkaar op dit punt kunnen versterken en verzwakken. Je versterkt elkaar door standaarden af te spreken, naar uniformiteit te streven in het aanbod. De klant weet dan (op termijn) wat hij kan verwachten. Experts, die heb je hier nodig, kunnen meer doen in een netwerk dan op een eenzame post. Digitale werelden zijn grenzeloos en jouw website moet maar gevonden worden in de oceaan aan websites. Je verzwakt elkaar als je zelf alles wilt uitvinden en het net even anders doet dan anderen, versnippering en verbrokkeling levert minder op. Ik ben er niet op tegen dat er een soort eigen identiteit is van bibliotheken, ook op het web, maar wel één die over de gezamenlijke standaard ligt en niet één die weer eens volledig anders is.

 Tot de volgende week.

Winter

Zo, dit is de door mij geselecteerde foto uit het universum van Flickr. Winter missen we en dan moeten we met virtuele plaatjes de heimwee naar een schrale winter verbijten. Ik heb een tik: ik maak graag foto’s van eenzame of kleine groepjes bomen. Hoe ze staan in het landschap, alleen en dat al jaren of decennia en in sommige gevallen eeuwen: prachtig en relativerend voor de mens. Ik voel erg mee met de Germanen die dachten dat Goden en bomen wat met elkaar te maken hadden. Nee: ik knuffel ze niet en als het moet hak ik ze ook om.

Wat weinig bekend is, is dat de bomenvoorraad in Europa sinds WO II met 33% is toegenomen en nog steeds groeit. Er is een spannend boek over ecologie van Jarred Diamond. De Engelse titel weet ik niet meer, vertaald was de titel: ondergang. Details dat zonder bomen de klad kwam in de ecologie en dus de mens een sober bestaan, of geen bestaan, had. Voorbeelden paaseiland, daar is het helemaal mis gegaan. Japan doet het beter, dat schijnt pal voor de komst van de westerse beschaving een fase van ontbossing doorgemaakt te hebben. Dat ging niet goed en er werden strenge boswachters aangesteld. Boom omkappen zonder toestemming: hoofd eraf. Dat heeft geholpen.

Nieuwtje: ik ga bij de GO een cursus filosofie voor bibliothecarissen geven. Erg leuk lijkt mij dat. Er worden 4 teksten gelezen en besproken. Doel is dat deelnemers de culturele stromingen die door de wereld woeden op een andere manier kunnen bekijken. Filosofen zijn eigenaardig, moeilijk en ze zeuren maar hun (wereldvreemde) opvattingen werken objectiverend, soms zelfs bevrijdend en het komt voor dat ze wel eens gelijk hebben. Ik zelf ben van mening dat filosofie altijd praktisch is. Dat staat haaks op de gewone opvatting dat het abstract en onwerelds zou zijn.

Tot de volgende keer, ik denk dat ik net red om 1 keer per week 23dingen te doen.

 Fons